Het voorwoord van Maureen Welscher.
Mijn zoon van 23 heeft een vriendinnetje. het een beschaafd meisje? Voor mij een normale vraag, een vraag die ik begreep. Ik antwoordde bevestigend. Toen ik er later over ging nadenken vroeg ik me af: is die vraag nou typisch Indisch? Vormt ‘beschaafd zijn’ onderdeel van onze identiteit? En waar komt dat beschaafd moeten zijn dan vandaan? Volgens Berber Swart, die de quiz op pagina 49 schreef, komt deze vraag voort uit een onzichtbare bagage die we met ons meedragen, een echo van ons verleden, van de Javaanse wortels waar we nog steeds mee verstrengeld zijn. Een diepgeworteld systeem uit de Javaanse cultuur van waarden dat generaties lang is doorgegeven. Deze waarden vormen de ruggengraat van een levensfilosofi e die draait om balans, respect en innerlijke rust. Ze kleuren, vaak onbewust, wie we vandaag de dag zijn en hoe we in verbinding staan met onze omgeving.
Suzanne en Monique Klemann van Loïs Lane kregen een Nederlandse opvoeding. Hun moeder wilde zich niet Indisch voelen en niets meer te maken hebben met haar geboorteland en dat verleden. Daardoor hadden haar dochters amper besef van hun Indisch-zijn. Dat veranderde toen ze de muziek in gingen en erachter kwamen hoe Indisch ze eigenlijk waren. ‘Ineens ontmoetten we bizar veel Indische mensen. Dat deed ons beseff en hoe afwezig andere Indo’s waren geweest in ons dagelijks leven. Met Indische muzikanten was er altijd meteen dat gevoel van herkenning en thuiskomen.’ Lees het interview op pagina 8.
Hoe Indisch kun je je blijven voelen wanneer je niet omringd bent door een Indische gemeenschap en er geen cultuur is waar je op terug kunt vallen? Wanneer je elke keer opnieuw moet uitleggen waar je roots liggen? De Australische Michele Verburgt-Duggan is een zogenaamde ‘Indo kesasar’, een ‘verdwaalde’ Indo die zich weinig verbonden voelt met haar Indische roots. ‘Ik ben wel eens jaloers op mijn neven en nichten in Nederland. Zij groeiden op in de Indische traditie, gingen naar kumpulans, verstonden Maleis, hadden toegang tot de cultuur en het eten. Zij maakten deel uit van een grote gemeenschap. In Australië waren we als Indo’s onbekend en alleen in ons anders-zijn, zonder gemeenschap. Ik voel me afgesneden van mijn Indische roots door de beslissing van mijn ouders om voor Australië te kiezen in plaats van Nederland.’ Op pagina 50 lees je haar verhaal.
Indisch bloed hebben zegt weinig, aldus systemisch coach Monique Bolung (pagina 54). Kreeg je de cultuur aangereikt en geef je die door? Leef je Indisch, en wat betekent dat in het dagelijks leven? Veel Indo’s herkennen deze vragen. Levens van eerdere generaties draaiden om veiligheid en voortbestaan. Aanpassing speelde daarin een rol. Die beweging klinkt door in volgende generaties en komt terug in de vraag: hoe Indisch ben ik? Die vraag kunnen we niet voor je beantwoorden, maar dit nummer hoopt je in elk geval stof tot nadenken te geven. *
Veel leesplezier!
