Indah* kopen
Featured

IN HET NIEUWE NUMMER: ‘Hij zei: als ik alles van tevoren had geweten dan was ik niet gegaan. Het was een zinloze oorlog’

Dirk, de vader van Sanne Biesheuvel (55) werkte als hospik tijdens de politionele acties in Indië. Gedesillusioneerd kwam hij terug, maar de liefde voor Indonesië is altijd gebleven. Na zijn dood las Sanne zijn dagboeken en stuitte op een groot geheim dat hij zijn leven lang verborgen heeft gehouden.

Mijn vader overleed in 1991, ik was toen 22. Mijn vader was van 1926 en werd op latere leeftijd pas vader. Ik heb verder ook geen broertjes of zusjes. Wat hij mij vertelde over zijn tijd daar was heel oppervlakkig. Als kind dacht ik dat hij een verpleger was in een ziekenhuis die zieke mensen weer beter maakte. Daar was ik heel blij om want ik was anti-oorlog, anti-geweld. Pas later besefte ik dat het daar een oorlog was en dat hij daar vreselijke dingen moet hebben meegemaakt. Het was niet het spalken van gebroken armen, maar het oplappen van strijdmakkers die soms halfdood werden teruggebracht.
Mijn vader was een pacifist in hart en nieren. Hij zat in de bloemen in Aalsmeer en wilde niet in een oorlog betrokken raken, mensen moeten doden. Maar als dienstplichtig militair moest hij wel. Tijdens de keuring had hij zoveel bezwaren tegen het deelnemen aan een oorlog dat ze tegen hem zeiden: je kunt ook hospik worden. Dat vond hij een mooie oplossing. Hij dacht de Indische mensen, die zo hadden geleden onder de Japanners, te helpen en te verzorgen. Maar uiteindelijk bleek hij zijn eigen kameraden te moeten oplappen.
Drie keer is mijn vader terug geweest naar Indonesië: in 1976, 1980 en 1984. Altijd met zijn dienstmaatje Koos met wie hij samen in het leger zat in Indië. Elke keer kwam hij zo blij en enthousiast terug. Dan had hij weer een baal batikstof meegenomen waar mijn moeder bloesjes van moest maken, kreteksigaretten, die hij ineen laatje in de kast bewaarde. Nog jaren na zijn dood rook ik die kruidnagel als ik dat laatje opentrok. Indonesië was echt zijn land en ik denk dat als mijn moeder geen vliegangst had, dat ze dan daar naartoe zouden zijn geëmigreerd.”

LEES VERDER IN DE juni – juli-EDITIE VAN INDAH*

Ook interessant

Back to top button