Indah* kopen
Featured

IN HET NIEUWE NUMMER: Meisjes van Katoen

DANIELL CRIETEE SCHREEF EEN BOEK OVER DE INDISCHE JEUGD VAN ZIJN OMA:

Als kleine jongen zat Daniell Crietee (46) op zijn vaste plekje aan de eettafel bij zijn oma Jette te luisteren naar de verhalen over een koloniaal verleden. Al luisterend en vragend komt hij achter het familiegeheim waar altijd over werd gezwegen.

Jij was al heel vroeg geïnteresseerd in jullie familieverhaal in Nederlands-Indië?
“Ja dat klopt. Elke zondag gingen we eerst langs bij mijn Nederlandse opa en oma en daarna bij mijn Indische opa en oma. Ik had een hele speciale band met mijn oma. Dat kwam pas toen ik ouder werd, toen werd zij de oma die me mooie verhalen vertelde en met wie je hele mooie gesprekken kon voeren. Vroeger was ze juist een strenge oma voor mij. Handen wassen, stil zitten op de bank. Als mijn moeder stiften meenam mochten wij nooit tekenen omdat ze bang was dat die doordrukten op het tafelkleed.
Er was ook heel duidelijk verschil tussen de kinderen van haar jongste en oudste zoon, die typische Indische hiërarchie. Ik vroeg wel eens: ‘Oma, mag ik blijven slapen?’ Maar dat mocht nooit van oma. Wanneer ik de zondag daarna met mijn ouders op bezoek kwam stonden in de hal de pantoff els van mijn neefjes. Zij mochten wel blijven slapen.
Ik zie haar nog voor me staan: zij in de keuken, altijd aan het roeren in een pan. En altijd lawaai. De tv in de huiskamer stond aan, in de keuken klonk de radio aan en nog kreeg mijn oma voor elkaar daarnaast nog een totaal ander liedje te neuriën. Op een gegeven moment, rond mijn zeventiende, besloot ik haar te gaan interviewen. Mijn opa was net overleden en ik hield haar om de andere dag gezelschap. We hadden ons vaste plekje aan de eettafel en zochten troost bij elkaar. Mijn oma zat zo met haar stoel dat ze met één oog kon kijken wat er in de straat gebeurde. Op haar tafel lag een dik tafelkleed met een glazen plexiplaat erop.

LEES VERDER IN DE juni – juli-EDITIE VAN INDAH*

Ook interessant

Back to top button